یکشنبه ٢٧ مهر ۱۳۸٢
داستان انجمن وبلاگنويسان ايران

اين مطلب را بخوانيد و در صورت تمايل به آن لينک دهيد:

۱-امروزه غولهای رسانه ای جهان همچون بی بی سی و سی ان ان،اذعان دارند که وبلاگها يک رسانه اند.رسانه هايی که با اعتماد سازی،درج اخبار صحيح و به موقع،توانسته اند جايی برای خود در دنيای ارتباطات باز کنند.شايد خاطرات روزانه يک وبلاگنويس،الهام بخش نويسنده ای بزرگ باشد برای نوشتن رمانی پر فروش.هيچکس نمی تواند منکر نقش عمده وبلاگها در حوادث امسال کوی دانشگاه باشد.در جريان انتخاب شيرين عبادی به عنوان برنده جايزه صلح نوبل،وبلاگها سريعتر از خبرگزاريها،خبر رسانی کردند.و همين نقش موثر وبلاگها بود که باعث حضور هزاران نفر در فرودگاه مهرآباد شد.

۲-در مملکتی که مسئولانش،بر سر تفسير قانون اساسی،با هم اختلاف دارند،هيچ چيزی قابل پيش بينی نيست.همانطور که پرشين بلاگ را به راحتی آب خوردن فيلتر گذاری می کنند و مانع از دسترسی به بلاگ اسپات می شوند،قادرند کل مقوله وبلاگ را زير سوال ببرند.در اين شرايط وجود جامعه ای متحد،يکدل و همزبان به اعتقاد من ضروريست.

۳-آنهايی که به نمايندگی از وبلاگنويسان ايرانی در آنسوی مرزها،اعلام می کنند که پر بيننده ترين وبلاگهای ايرانی،وبلاگهای غير اخلاقی هستند کاش می دانستند که پس از ظهور پديده وبلاگ،استفاده از اينترنت در ايران،مسير مناسبی يافته است.کم نيستند جوانان علاقمندی که برای زيباتر شدن وبلاگشان،در زمينه HTML و کار با front page و flashو ساير نرم افزارهای طراحی،به حد بالايی از توانايی رسيده اند.کم نيستند وبلاگنويسانی که ريزه کاريهای کار با کامبيوتر را آموخته اند و کم نيستند آنهايی که هکرهای متبحری شده اند!.

۴-همه چيز از روز ۱۸ ارديبهشت شروع شد.آنروز بابا حميد در مورد لزوم متشکل شدن وبلاگنويسان صحبت کرد.دو هفته بعد،صحبتهای آقا فريد ،من و علی،مقدمه ای شد برای راه اندازی انجمن.

قرار عمومی ۲۱ مرداد ،فرصت خوبی بود برای جذب افراد علاقمند به عضويت.جمعی از دوستان برای حضور در جلسات انجمن اعلام آمادگی کردند و متعاقب آن،اولين جلسه در آمفی تئاتر کاخ سعدآباد برگزار شد.

۵-ما آمده ايم.آمده ايم تا متهم به بی اخلاقی نشويم.آمده ايم تا قربانی سياستهای يک بام و دو هوا نباشيم.آمده ايم تا بگويم همه ما برای ارتقای فرهنگ ايرانی در اينترنت،يکدل و همزبان هستيم.آمده ايم تا بگوييم هيچکس نمی تواند وبلاگهايمان را زندانی کند.آمده ايم تا بگوييم وبلاگ هم اکنون جزئی از وجود ماست.بخشی از زندگی ماست.آمده ايم تا بگوييم تجمع بيش از دو نفر به هيچوجه ممنوع نيست!!!.

۶-از روزی که خبر تاسيس انجمن وبلاگنويسان در رسانه ها منتشر شد،شاهد مخالفتهای زيادی بوديم.عده ای از دوستان مخالف که مخالفتشان از روی حسن نيت و دلسوزی است،با حضور در جلسات انجمن،ضمن ارائه پاره ای نظرات سازنده و دلايل منطقی برای مخالفت،با اعضای انجمن نيز بيشتر آشنا می شوند.در واقع نظرات اين مخالفان،غنيمتی است برای من و دوستانم.

گروهی ديگر از مخالفان به مخالفت صرف می پردازند.اين عده فقط مخالفت می کنند و دليلی هم برای مخالفتشان ندارند.به نظر می رسد آنان،بيشتر سوار بر موج احساسات هستند تا عقلانيت.

اما دسته ای ديگر از مخالفان،کسانی هستند که احساس می کنند با نزديک شدن هر چه بيشتر وبلاگنويسان به همديگر،موقعيت و جايگاه خود را در وبلاگشهر از دست خواهند داد.اين عده برای مخالفت با انجمن،فضای تبليغاتی مسمومی ايجاد کرده اند و از دست رفتن جايگاهشان را چنان غم انگيز می دانند که برای تخريب انجمن،حتی به فحش و ناسزاگويی و کارهای غيراخلاقی متوسل شده اند.آنان برای جلوگيری از تشکيل انجمن،شمشيرها را از رو بسته اند.

۷-شايد اين جمله خاتمی که«هر ۹ روز با يک بحران مواجه بوده ام»را شنيده ايد.از روزی که بحث انجمن مطرح شد،ما روزانه با ۹ بحران روبرو بوديم!!!اما خسته نيستيم.هنوز هم به کاری که آغاز کرده ايم ايمان داريم.درهای انجمن به روی هيچکس بسته نيست.آماده شنيدن نظرات تمام مخالفان و موافقان هستيم.از پيشنهادات دلسوزانه استقبال می کنيم و دست همه را می فشاريم.در آغاز راهی سخت هستيم.راهی که گذشتن از آن،بدون ياری شما خوبان،ممکن نيست.در عبور از سنگلاخهای تهمت و دشنام،برای گذر از دره های تخريب و افترا،نيازمند ياری و اعتماد تک تک شماييم.

۸-اين ياداشت،بيانيه رسمی انجمن نيست.دفاعيه هم نيست.شايد نوعی درخواست همکاری است از جانب من که بزرگترين جرمم اين است که يکی از اعضای هيات موسس انجمن وبلاگنويسان ايران ايران شده ام.

                              ارادتمند همه شما:نادر جديدی


دنباله Add to Del.icio.us Balatarin